Er is een patroon dat wij bij lekkages steeds terugzien, en het kost meer geld dan de lekkage zelf. Het gaat zo: het lekt, iemand vermoedt waar het vandaan komt, dat wordt hersteld, en bij de eerstvolgende stevige bui lekt het weer. Daarna volgt herstelpoging twee. En drie.
Onze stelling is simpel: na de tweede mislukte poging is doorgaan met herstellen geen kostenbesparing meer. Dan wordt er niet hersteld maar gegokt, met een steiger erbij. Op dat moment moet je stoppen en de lekkage reproduceren.
Waarom reproduceren het halve werk is
Kettlitz Gevel- en Dakadvies beschreef onlangs zo’n gevel: een bedrijfsgebouw pal aan de kust, opgebouwd uit sandwichpanelen, met lekkages die na herhaaldelijk herstel bleven terugkomen. Wat wij het interessantste vinden aan die casus is niet de oplossing maar de volgorde.
Er is eerst gemeten. Met een testkast en rookstaafjes werd de luchtdichtheid van de verticale panelennaden gecontroleerd — die bleken goed aan te sluiten. Vervolgens is de gevel beregend onder een gesimuleerde windbelasting van 350 Pa. Pas toen de panelen en de voegen zelf water- en luchtdicht bleken, is de overlap van de stalen lekdorpel langdurig en gericht met veel water belast. En toen lekte het, aan de binnenkant, precies zoals de gebruiker het al die tijd had gezien.
Dat is het moment waarop een dossier verandert. Niet omdat er iets nieuws is bedacht, maar omdat er iets is uitgesloten. Zolang je de lekkage niet kunt oproepen, is elk herstel een hypothese waarvoor iemand de rekening krijgt — en is elke droge week ten onrechte bewijs dat het opgelost is.
Een detail dat kit nodig heeft, is al fout
Bij het openen van de verbinding bleek er op meerdere plaatsen siliconenkit te zitten, vaak zonder behoorlijke hechting. Op verzinkt staal is dat inderdaad geen goede keuze: de hechting is beperkt en bij vochtbelasting kan er huidvorming optreden, waarna het water juist áchter de kit langs naar binnen loopt. Bitumentape doet het bij zulke overlappen aantoonbaar beter.
Maar de materiaalkeuze is voor ons niet het hele verhaal. Het bredere punt is dit: kit is een onderhoudsproduct met een levensduur, en het wordt in de praktijk gebruikt als een waterkering met eeuwigheidswaarde. Als een detail alleen droog blijft zolang de kitnaad heel is, dan is dat detail niet waterdicht — dan is het uitgesteld lek. Wij vinden dat een tekening die kit nodig heeft om te functioneren, terug moet naar de tekentafel in plaats van naar de kitspuit.
Daar komt in dit geval nog iets bij dat losstaat van de lekkage. Tussen de constructieve lekdorpel en de esthetische overzetdorpel verzamelde zich water dat er nauwelijks uit kon, zeker bij te weinig afschot. Staand water op verzinkt staal is geen lekkageprobleem maar een levensduurprobleem. De gevel lekte dus niet alleen; hij was ook bezig zichzelf op te eten.
Ook een herstel kan een nieuwe fout zijn
Het herstel werd uiteindelijk een verzinktstalen overzetstuk over de bestaande onderdorpel, ter plaatse van de overlappen, met alle stuiknaden afgeplakt met bitumentape. Bewust geen rvs, vanwege het risico op galvanische corrosie in contact met verzinkt staal.
Die laatste zin zouden wij willen onderstrepen, want daar gaat het bij schadeherstel vaak alsnog mis. Onder tijdsdruk wordt gekozen wat op dat moment op de bus ligt en wat er degelijk uitziet, en rvs ziet er degelijker uit dan verzinkt staal. Twee jaar later is de lekkage weg en heeft het gebouw een corrosieprobleem dat er zonder het herstel niet was geweest. Een hersteladvies hoort daarom niet alleen te beschrijven wát er moet gebeuren, maar ook waarmee — en waarom niet met het andere.
Waar wij op letten bij dit soort gevels
Bij sandwichpanelen komen veel materialen, toleranties en partijen samen in een paar centimeter. De aansluitingen onderin dragen daar het meeste risico, omdat al het water dat de gevel afloopt daar langskomt. Wat wij bij een controle of een schadeonderzoek als eerste willen weten:
- Heeft de lekdorpel werkelijk afschot naar buiten, of alleen op de tekening?
- Waar zitten de overlappen en stuiknaden, en hoe zijn die dichtgezet — met tape of met kit?
- Kan het water dat tussen de constructieve dorpel en de afwerkdorpel komt er ook weer uit, of blijft het staan?
- Zijn er materialen gecombineerd die elkaar niet verdragen?
Nog aan te vullen door Thomas. Eén geval uit onze eigen praktijk waarin herhaald herstel op gevoel is stopgezet en er eerst is vastgesteld waar het water werkelijk binnenkwam. Zonder namen, zonder plaatsnaam en zonder herleidbaar adres.
Wat je aan ons hebt
Wij komen ter plaatse, leggen vast wat er te zien is en zoeken de oorzaak — bij vochtschade met vochtmetingen en vaak thermografie, om te zien waar water binnenkomt in plaats van waar het naar buiten komt. Dat is schade-expertise, en het levert een rapport op met oorzaak, omvang en een kostenraming die je mee kunt nemen naar een verzekeraar of een aannemer.
Speelt luchtdichtheid mee in het verhaal, dan meten we dat met een blowerdoormeting. En als de oorzaak niet met zekerheid is vast te stellen, zeggen we dat — inclusief welk aanvullend onderzoek daar wél uitsluitsel over geeft. Een beregeningsproef op de gevel is specialistisch werk; laat die uitvoeren voordat je de derde herstelpoging betaalt, niet erna.
Vraag een schadeonderzoek aan of bel ons als je wilt overleggen of het in jouw geval zinvol is.
De casus in dit stuk is niet van ons. Hij is beschreven door Max Silleman van Kettlitz Gevel- en Dakadvies in Bouwwereld van 21 november 2025; de opbouw van het detail, de beproeving en het hersteladvies komen daaruit. De locatie laten wij bewust weg. De mening erbij is die van ons.
